Daniel Acosta tarafından geliştirilen, dokuz metre çapında ve 32 santimetre yüksekliğinde, kendi ekseni etrafında çok yavaş dönecek yuvarlak bir ahşap platform, Kültür Bakanı'nın bir müzesi olan Pinacoteca de São Paulo'nun Sekizgenini işgal edecek bir sonraki çalışmadır. São Paulo Eyaleti. Sanatçının 2008 yılında sergilediği bir eserden ilham alan enstalasyon emsalsiz ve bu alan için özel olarak geliştirildi.
Platforma girdikten sonra insanlar ayakta durabilir, oturabilir veya uzanabilir. Yapının tam bir dönüş yapması yaklaşık on dakika sürüyor, ziyaretçiye durmuş izlenimi verecek kadar yavaş bir hız. Öyle olmadığı yavaş yavaş anlaşılır. Gösterinin küratörlüğünü Pina'nın baş küratörü Valéria Piccoli üstleniyor ve sponsorluğunu Iguatemi São Paulo üstleniyor.
Eser, mekanın dikeyliği karşısında adeta bir halı gibi kayboluyor. Herhangi bir çekicilik olmaksızın, esere “tırmanma” olasılığı dışında dikkatler halka çevrilir. “Ziyaretçiler esere hacim katıyor. Daniel'in önerisi, Sekizgen'e yerleştirilecek bir parça yaratmak değil, halkın işin kahramanı olması için bir araç yaratmaktır. Ayrıca yukarıdan bakanlar için platformdaki grafiklerden oluşan bir tür görsel şiir sürprizi var” diye açıklıyor Piccoli.
Öneri, belirsizliğe ve belirli bir referans kaybına yol açabilecek özel bir algı koşulu yaratmaktır. “Benzin istasyonundaki döner fırçalı makinelerde arabayı yıkadığımızda olana çok benzer bir şey. Hareketsiziz ama hareket ediyormuşuz gibi hissediyoruz. Otogarda otobüse bindiğinizde ve bir sonraki otobüs kalktığında da olur. Çok ilginç bir deneyim”, diye açıklıyor Daniel Acosta.
Daniel Acosta'nın enstalasyonu, 5 Şubat 2018'e kadar Pina Luz – Praça da Luz, 02'nin birinci katında sergilenecek. Bilet ücreti 10 R$ (tam) ve 00 R$ (yarım). 17 yaş altı çocuklar ve 30 yaş üstü yetişkinler ücretsizdir. Cumartesi günleri giriş tüm ziyaretçiler için ücretsizdir. Pina Luz, CPTM Luz istasyonuna yakındır. pinacoteca.org.br – (11) 3335-4990.
Daniel Acosta hakkında daha fazla bilgi
Daniel Acosta'nın (Rio Grande, RS, 1965) eserleri sanat, endüstriyel tasarım, mimari ve kentsel mekan repertuarlarını birleştiriyor. Çalışmaları bilinçli olarak kendilerini heykel ve mobilya arasındaki sınıra yerleştirir. Her bir parçanın tasarımı, pratik işlevselliğe değil, temsil ve aldatmaya uygun standardizasyona ve modüler koordinasyona uyar.
